Mostrando entradas con la etiqueta Milan. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Milan. Mostrar todas las entradas

domingo, 3 de enero de 2010

Konkista eta oparoaldiak tartekaturiko historia

Urte berri honetako lehen sarreran Milani buruzko informazioa ematen jarraituko dugu. Bere sorrera eta historiari buruz mintzatzea dagokigu, blog hau jarraitzen duzuenok jada dakizuen bezala, betiko dinamikari eutsiko baitiogu 2010ean ere.

Milanek, inguru horretako beste herri eta hiriek bezala, aspaldiko jatorria dauka. Antzina sortua izan zen; gaur egungo Italiako iparraldean kokatuko liratekeen zeltek jaso zuten K.a. 600 urtean eta, ondoren, erromatarrek konkistatu zuten K.a. 222 urtean, gutxi gorabehera. Azken hauek, Mediolanum izena eman zioten.

Garaiko mapa


Teodosio I.a

IV. mendean, hiri hau Mendebaldeko Inperio erromatarreko hiriburu bihurtu zen epealdi motz batez; Milango Anbrosio apezpikuaren eta Teodosio I enperadorearen garaiak ziren haiek. Baina 450 urtean hunoek Milan arpilatu zuten eta honek bere egoera guztiz aldaraztea eragin zuen.

Anbrosio jenerala

Mendebaldeko Inperio erromatarraren erortzeak Antzina Aroari amaiera eman zion, eta Erdi Aroa hasi zen. Hau gertatu bitartean, herulo eta ostrogodoek Milan okupatu zuten, Italia guztia bezala. Gainera, Milan inguruko eskualdeak Italiako ostrogodoen asentamenduen kontzentrazio nagusia izan zuen. 539an bizantziar eta ostrogodoen arteko Gerra Gotikoak gertatzen ari ziren; guda horien tartean, Uraia buruzagi ostrogodoak hiriak arpilatu zuen. Baina hori ez zen nahikoa izan, eta, horretaz gain, bertako biztanleak garbitu eta esklabotu zituen eta hiriko harresiak ere guztiz suntsituta gelditu ziren.

Guzti honen ondoren, azkenik, Narses jeneral bizantziarrak hiria hartu zuen eta berreraikitzea lortu zuen, antzinako ospea berrezartzea lortu ez bazuen ere. 569an, aldiz, lonbardiarrek konkistatu zuten eta bertan gelditu ziren 774 arte; urte hartan, Carlomagnoren boterepean gelditu zen.


Ostrogodoen erasoen irudikapen bat


Narses jenerala

Hala ere, VIII. mendean Milanek antzinako oparotasuna berreskuratzea lortu zuen. Garai haietan artzapezpikuek gobernatzen zuten hiria, beranduago boterea galduz joan baziren ere, botere hori nobleek eskuratzeko. Azken hauei esker, Milan garrantzitsua eta aberatsa bihurtu zen XI. mendean. Baina 1162an zorigaitza iritsi zen berriz ere, Federico I Barbarrojak hondatu egin baitzuen. Egoera honek, baina, ez zuen gehiegi iraun, 1176an Milan errekuperatu egin baitzen eta garaitu egin baitzion enperadore honi Legnanoko batailan. Hala, oparoaldi berri bati ekin zion hiriak.

1277 eta 1447 bitartean, Visconti familiaren boterepean igaro zituen egunak. XIV. mendean, izurri beltza Europan zehar hedatu zen, baina Milan epidemia jasan ez zuen kontinenteko toki bakarrenetakoa izan zen. Egoera honek zergati oso argi bat dauka: apezpikuak gaixotasunak eragin zuen lehen hiru etxeak horma-tartekatzeko agindu zuen; hala, hildakoak, gaixoak eta osasuntsu zeudenak barruan harrapaturik gelditu ziren, inolako bereizketarik gabe, baina gaixotasuna ez zen hedatu. Hiriaren goraldi handiena Gian Galeazzo Viscontik lortu zuen; berau izan zen Milango dukea 1351 eta 1401 bitartean.

Izurrite beltzak oso ondorio krudelak ekarri zituen Europan zehar


Gian Galeazzo Visconti dukea

Berpizkunde garaian zehar, Milan Visconti eta Sforza familiek gobernatu zuten; lehenek 1447 arte izan zuten boterea eta bigarrenek, berriz, 1450tik aurrera. Familia hauek Leonardo da Vinci eta Bramante bezalako artistak zituen euren zerbitzupean.

XV. mendean, Francisco I errege frantziarrak konkistatu zuen. Baina frantsesek Paviako bataila galdu zuten 1525ean eta, orduan, espainiarrek hartu zuten euren kontrolpean, Carlos V.a boterean zegoelarik. Espainiarrek 1713 arte izan zuten hiri honen kontrola. Baina urte hartan, Utrechteko hitzarmena sinatu zen eta, hori zela eta, Austriak lortu zuen hiriaren jabetza.

Paviako bataila


Utrechteko itunak sortutako mapa

Mende horren amaieran gertatutako Iraultza Frantsesak eragin handia izan zuen Europa osoan zehar. Hori gertatu ondoren, XIX. mendean, Napoleonek okupatu zuen Milan. Urte batzuk geroago, hiria italiar nazionalismoaren gune nagusietako bat bihurtu zen eta Italiaren independentzia eta batasuna aldarrikatu zuten bertatik. 1859an, Austriak Piamonte-Sardinia erreinuari eman zion beronen kontrola eta erreinu, bi urte geroago, Italiako erreinua bihurtu zen.

Italiar batasuna

XX. mendean, Italiako historiaren gunea izan zen Milan; 1906an Erakusketa Unibertsalaren egoitza izan zen.

Sozialismoaren sinbolo ere bihurtu zen; izan ere, L’Avanti egunkariak (Italiako Alderdi Sozialistaren dibulgazio-gunea zenak) bertan ezarri zuen bere egoitza, besteak beste. Baina guzti honi kontrajarriz, Milan ere mugimendu faxistaren sorlekua izan zen: Movimento dei Fascí di Combattimento izan zen bere izena. Gainera, mugimendu faxistaren lehen programa Piazza San Sepolcron izan zen.

Erresistentziaren ikur-hiria ere izan zen; izan ere, 1945eko apirilaren 25ean altxamendu orokor partisanoa gertatu zen bertan, eta horrek hiriaren askapena ekarri zuen. Hori dela eta ospatzen da gaur egun apirilaren 25ean Askapen Eguna Italian. II. Mundu Gerraren ondoren, gainera, herrialdearen berreraikitze industrial eta kulturalari izugarri lagundu zion. Urte batzuk geroago, 1968an, bertan egin ziren 68’ italiarreko topaketarik handienak.

Faxisten lehen ekitaldia, Piazza San Sepolcron


Partisanoen altxamenduko irudietako bat

Mende honen azken laurdenean, zorionez edo zoritxarrez, politika italiarraren gunea izan zen Milan: Milango PSIko (Italiako Alderdi Sozialistako) klase gidaria Italiako gobernuan sartu zen, Tangentopoliren eskandalua gertatu zen, eta geroago Silvio Berlusconi enpresari milandarra boterera igo zen, erdi-eskuineko koalizio bati esker.

Esateko ugari sortu ditu Milango historiak, baina gertatutako guztia gertatzeak sorrarazi du Milan gaur egun den bezalakoa izatea: nazioarte mailan, industria eta merkataritza-gune garrantzitsua da eta, horretaz gain, Italiako barruti ekonomiko eta finantza-hiriburua da, hirugarren mailako zerbitzu, finantza, moda, editoria eta industriari esker. Gainera, burtsa-baloreen egoitza bertan dago, Piazza Affarin, eta Borsa Italianak kudeatzen du; Europako finantza-gune garrantzitsuenetako bat da eta erakargarritasun handia dauka, hainbat multinazionalen egoitza administratiboak direla eta.

Silvio Berlusconik gaur egun ere boterean jarraitzen du


Borsa italianak Piazza Affarin daukan egoitza

Dena ez da, ordea, ekonomiarekin lotutako oparotasuna Milanen; Europako unibertsitate, editorial eta telebista-gune handienetako bat ere bada. Milango Azokaren egoitza ere (bere izenagatik suposa dezakegun bezala) bertan dago, eta honek Europar Batasuneko erakusketa-azalera handiena dauka.

Milango azoka

Garraiobide publikoari dagokionez, Italiako sare garrantzitsuenetako bat dauka, metroko 3 ibilbide eta autobus eta tranbietako beste 140 baitauzka.

Tranbiak 1928an eginikoak dira, baina gaur egun ere martxan jarraitzen dute

Halakoxea izan da beraz, Milan, iraganean eta halakoxea bihurtu da gaur egun. Erakargarria egiten al zaizue?

Beste bat arte!

Cesar eta Uxue

jueves, 31 de diciembre de 2009

Milan: aberastasunak, garapenak eta arteak bat egiten duten hiria

2009 urteari amaiera emateko ez dugu oso bidaia luzea egingo, ez aurreko asteko norakotik, ezta bizi garen lekutik ere (aurretik eginiko bidaia birtual batzuekin alderatuta, noski). Aste honetan, Milanera egingo dugu bidaia. Hiri hau Italia iparraldeko hiri nagusia dugu, baita herrialdeko bigarren populatuena ere, Erroma baita biztanle gehien dituena.



Milan izen berbera duen probintziako eta Lonbardia eskualdeko hiriburua da. Padua lautadan dago kokatuta, Italiako eskualde garatuenetako batean.

Milanen jatorri etimologikoa aspalditik dator. Zeltek Médelhan izenaz ezagutzen zuten eta, hori dela eta, erromatarrek Mediolanum izena jarri zioten latinez; hitz honek “laua denaren erdian” esan nahi du. Esanahi honekin, hiria lautada baten erdian kokatuta egoteari egiten dio erreferentzia. Izendapen honetatik eratorri zen gaur egungo Milan izena.

Hiri garatu eta aberats hau, beraz, turismoa egiteko leku aproposa dela esan dezakegu. Has dezagun bidaia birtual hau. Lehenik eta behin, hiri honen sinbolo nagusia bisitatu beharko genuke: Duomoa, Milango katedrala. Estilo gotiko eta fatxada neogotikoa duen eraikin hau oso ezaguna egin da azken egunetan, honen plastikozko kopia batekin jo baitzuten Silvio Berlusconi, Italiako lehen ministroa. Baina katedral honen jatorria askoz ere lehenagokoa da: eraikuntzak 5 mende iraun zituen, 1387 urtean hasi zutelarik. Munduko hirugarren eliza handiena da, hedapenari dagokionez; bere aurretik Erromako San Pedro eliza eta Londreseko San Pablo daude soilik.






Katedrala kokatuta dagoen plaza berdinean beste zenbait eraikuntza esanguratsu aurki ditzakegu; hala nola, Koranduriaren Jauregia (antzinako palazzo della Ragione deiturikoen adibide garbia), Broletto Nuovo, Logia de los Osii, Eskola Palatinen Jauregia eta Panigarola familiaren etxea.

Broletto Nuovo


Eskola Palatinen jauregia

Katedralaren ondoan ere Vittorio Emanuele galeriak daude. Berauek kristalezko kupulez estalirik daude eta kupula hauek gurutze latindarraren forma daukate. Galeria hauetan hiriko kafetegi eta denda ezagunenetako batzuk daude. XIX. mendeko bigarren erdialdean proiektatu zuten, Giuseppe Mengoniren eskutik.



Galerien bestaldean, Piazza della Scala dago kokatuta. Milango Erdi Aroaren proba isila da hau. Eta plaza honetan, noski, berari izena eman zion Teatro alla Scala ikus dezakegu. Munduko opera antzezleku handiena da hau, baita munduko eta Italiako lirikaren tenplua ere. Bertan herrialdeko opera musikagile nagusien antzezlanez gozatzeko aukera izan zuten: Verdi, Puccini, Rossini, Donizetti, Bellini eta Toscaniniren obrez, besteak beste. Opera hau 1778an eraiki zuten eta Antonio Salieri artistaren “L’Europa Riconosciuta” obrak estreinatu zuen.


Scalaren irudi batzuk, bai kanpotik eta bai barrutik

Eraikinez gain, badaude kale batzuk beren kabuz ezagunak eta bisitatu beharrekoak direnak. Horren adibide garbi dira via Manzoni, via Montenapoleone eta via del Gesù. Azken kale honetan Bagatti Valsecchi museoa dago, Lonbardiako Cinquecentoko jauregien errepresentazioa den etxe-museoa. Eraikin hau Italiako berpizkundeko objektu eta altzairuez dekoraturik dago.

Hasieran aipaturiko Duomoaz gain, badaude esanguratsuak diren beste eraikin erlijioso batzuk ere. Santa Maria de las Gracias eliza horietako bat dugu; 1463an hasi ziren berau eraikitzen eta 1492an eraldatu zuten. Eliza honetako pareta batean dago ezarrita Leonardo da Vinciren obra ezagunenetako bat: Azken afaria, hain zuzen ere. Eraikin honetaz gain, badago San Ambrosio basilika ere, San Ambrosio berak 386 urtean jaso zuena.

Santa Maria de las Gracias eliza


San Ambrosio basilika

Gaztelu edo jauregiren bat ere aipatu dugu aurretik, baina badaude ezagunak diren beste batzuk ere; Sforzesco gaztelua, adibidez. Visconti familia hasi zen hura eraikitzen XIV. mendeko bigarren erdian eta Francesco Sforza, Milango jauna izan zen eraikuntza honen jarraitzailea. Errege-gaztelua ere oso esanguratsua da. Mende askotan zehar hiriko gobernuaren egoitza izan zen; erregeorde asko bizi izan ziren han eta, gaur egun, kultura-gune garrantzitsua da, erakusketa eta esposizio ugariren egoitza baita.

Artearen egoitza eta sinbolo diren lekuak ere oso ugariak dira Milanen; eraikin ugari pintura obra ezagunez beterik daude: Pinacoteca di Brera, Pinakoteka anbrosiarra, Poldi Pezzoli museoa eta Musei del Castello-en galeriak, besteak beste. Pinacoteca di Brera 1809an inauguratu zuten eta eraikin berdinean Artearen akademia dago baita ere. Pinakoteka anbrosiarraren lehen nukleoa, berriz, Federico Borromeo artzapezpikuaren bilduma pribatua izan zen, XVII. mendean ezarritakoa. Azkenik, Poldi-Pezzoli museoari buruzko datuak kontatu behar ditugu: XIX. mendeko bigarren erdialdean sortu zuten eta Gian Giacomo Poldi Pezzolik nahi izanda egin zuten; honek, beranduago bere bilduma artistikoa utzi zion hiriari.

Sforzesco gaztelua


Pinacoteca di Brera

Beste museo batzuk ere aipa genitzake. Alde batetik, Bagatti Valsecchi (aurretik ere esandakoa); XIX. mendeko etxe honek garaiko itxura mantendu du eta etxe honen jabeek mende horretako erosotasunak zituzten. Bestalde, historia naturalaren museoa ere badago Milanen; bertan, mineralen, hondakin fosilen, landareen eta animalien bilduma garrantzitsuak ikus ditzakegu.

Bisita turistiko honi amaiera emateko, eta hiri hau, Italia bera bezala, erlijioan nahiko barneratuta egonik, beronekin erlazionaturiko toki bat ezagutuko dugu: Cimitero Monumentale deiturikoa. 250.000 metro karratu dituen hilerri bat da; 1863 eta 1875 bitartean eraiki zen eta Milango jende ospetsu ugari daude bertan lurperatuta. Eta zergatik bisitatu beharko genuke, bada, hilerri hori, beste hainbat ere egonda? Bere berezitasun eta ikusgarritasunagatik, alegia.





Gaurkoz nahikoa egin dugu. Amaitu da urte zaharreko bidaia txiki hau. Datorren urtean amaituko ditugu opor hauek.

Hurrenarte eta Urteberri on!

Cesar eta Uxue